Het rondje Laar is zeker in Geldrop bekend bij iedere beoefenaar of liefhebber van wielrennen. De ronde is ongeveer 60 km lang en er zijn 6 beklimmingen met 35 hoogtemeters. De beschrijving start bij het viaduct onder de A67, Bogardeind.
Vandaar gaat het richting Heeze tot aan de Muggenberg. Men kan ervoor kiezen om door de bebouwde kom van Heeze te rijden of via de Muggenberg zelf, in dat laatste geval al dan niet over het fietspad. Via Oudenmolen en Kerkhof komt men bij Ven, daar de weg naar Leende oversteken en linksaf het Heike in, na de brug over de Sterkselse AA rechtsaf de Hulsbroeken op. Einde weg links en daarna meteen weer rechts de Molenschut volgen. Einde weg links over het viaduct over de A2.
de A2 volgen, door Maarheeze rijden, A2 blijven volgen, over het spoor en dan de oude Eindhovenseweg volgen tot in Boshoven.
Hier via een lus het viaduct over de Eindhovenseweg nemen en voorbij het viaduct het bord LAAR volgen. Door Laar rijden richting Nederweert en daar de afslag Someren nemen. Op de weg naar Someren gaat vaak de turbo erop. Let bij het passeren van de provinciegrens op de twee haakse bochten in de weg, goed te overzien via de spiegels. Er kunnen toch nog plotseling tegenliggers opdoemen !
Via Someren Heide naar Someren, daarna naar Lierop en daar langs de A67 gaan rijden, via het viaduct over de A67 naar Mierlo en Geldrop en klaar is het rondje Laar.
Gegevens van Meetstation Eindhoven | |
Het rondje Laar en de wielrenners uit Geldrop, Heeze en omstreken.
Op gezette tijden komen een aantal veelal seniore beoefenaren van de edele wielersport bij elkaar om het rondje Laar te rijden. De ontmoetingsplek is bij de beelden, op het Bogardeind 150 te Geldrop. De beelden staat voor een collectie gipsen afgietsels van de firma DECO. Aldaar vertrekt op bepaalde dagen van de week een gezelschap renners voor het rondje Laar. Dagen van de week zijn dinsdagmiddag 13.00 uur, donderdagmiddag 13.00 uur, zaterdagmiddag 13.00 uur en zondagochtend 09.30 uur. In het hoogseizoen vertekt er ook op dinsdagavond en donderavond om 18.00 uur een groep, maar dan vanaf de brug over de A2 bij Leende, zie kaartje. De grootte van het gezelschap varieert nogal, als het goed weer is zijn het er vaak meer dan 20, bij mindere condities en in de winter zijn er soms niet meer dan 5. In Heeze op de Muggenberg staan vaak nog renners te wachten en ook onderweg willen zich nog wel eens extra renners bij het gezelschap voegen.
Het niveau is wat je kunt verwachten van een heterogene groep, als het heel erg hard gaat staat de teller op 40 gemiddeld. Bij een grotere groep valt die vanzelf uit elkaar in 2 of 3 subgroepen van gelijksoortig niveau. Er is verder niets geregeld, gewoon zo hard mogelijk fietsen en bij de eerste groep blijven.
De meeste Laargastjes hebben een verleden als wedstrijdrenner en beleven het rondje nog steeds als een soort koers. Klik hier voor oude glorie
Trucs van het rondje Laar
VEEL GEHOORDE OPMERKINGEN
Niet op het fietspad rijden kan onverwachte gevolgen hebben, zoals op 7 oktober 2006 bij Budel. Ik reed zoals gebruikelijk het rondje Laar en bij Budel had de groep zich in 2-en gesplitst: een groep waarin ikzelf op het fietspad en een andere groep op de weg.
de weg-groep werd onaangenaam verrast door een politieauto die in de bocht linksaf midden op het fietspad was opgesteld.
Een agent met de naam Lijsen stond naast de auto en gaf een soort vaag stopteken. Alle renners, ook die op het fietspad konden nog net halthouden voor het bijzonder irritant geparkeerde politievoertuig. De meeste mensen halen het niet in hoofd om midden op het fietspad een auto neer te zetten, maar de politie heeft de bekende ontheffing, en als het gaat om de handhaving van de openbare orde en het vergroten van de verkeersveiligheid dan mag er ineens veel.
Jac Adelaars, de vooroprijdende renner negeerde het bijzonder onduidelijke stopteken en reed door.
Toen gebeurde iets ongelofelijks: de agent ging door het lint, sprong in zijn auto en spoot met gierende banden weg, daarbij mij en nog iemand anders tegen de vlakte rijdend. Ik vond dat maar een rare streek van die agent, sprong dus op mijn fiets en zette op mijn beurt de achtervolging in. Toen was ik getuige van iets ongelofelijks.
Wielrenners tegen de vlakte rijden was blijkbaar een hobby van deze wetsdienaar, want even verderop trachtte de surveillant de doorgereden renner rechts in te halen. Dat gebeurde precies in de bocht naar rechts, waar het fietspad veel smaller wordt. Het inhalen ging dus niet lukken. Voor alle zekerheid beukte de agent, toen hij langs de fietser reed met zijn dienstauto naar links, de renner omverrijdend. Geen halve maatregelen, wie een stopteken negeert vraagt er tenslotte om.
De renner zat onder de schaafwonden, de racefiets was beschadigd, de dienstauto vertoonde ook een paar forse deuken en krassen en het blousje van de dappere diender was met bloed bespat.
Dat alles was in het kader van het geknakte ego-tje van heer Lijsen natuurlijk volledig gerechtvaardigd: als je een stopteken negeert ben je vogelvrij.
Er ontstond even een grimmig sfeertje toen de andere renners eromheen gingen staan en Lijsen vroeg om assistentie. Lijsen verklaarde dat "De renner was aangehouden" en meemoest naar het bureau. Zijn racefiets mocht niet mee, die moest maar gewoon langs de kant van de weg blijven staan, iedereen snapt dat die fiets dan weggehaald zou worden, uitlokken van diefstal heet dat, maar een kniesoor die daar op let. Uiteindelijk ging de renner gewoon mee en vervolgden wij ons rondje Laar, de lol was er wel af.
epiloog: achteraf is het nog goed afgelopen. Voor hetzelfde geld was de renner bij de ronduit ondoordachte actie van hr Lijsen zwaargewond geraakt. Ik praat het rondrijden als cowboys niet goed, en de renners op de weg zaten gewoon fout. Maar hier is duidelijk veel te zwaar ingegrepen. De politie is mijn vriend, ik hoef maar te denken aan de intocht bij Diekirch-Valkenswaard of gewoon aan alle klassiekers waarbij de motoragenten bijzonder professioneel hun kostbare tijd opofferen. Maar dit gaat te ver. Hr Lijsen gaat er nog van horen: ik twijfel aan zijn insschattingsvermogen, geschiktheid en inzetbaarheid als dienaar van de wet.
Inmiddels is er nieuws over deze zaak te melden. Jac Adelaars, de omvergereden wielrenner, heeft aangifte gedaan van poging tot zware mishandeling. Met zijn toestemming publiceer ik de reactie van het Openbaar Ministerie, waarbij ik meteen mijn commentaar plaats.
Geachte Heer Adelaars,
Op 7 oktober 2006 werd door u bij de regiopolitie Zuid-Oost onder nummer 06-120024 aangifte gedaan van een poging tot zware mishandeling, zoals die in uw beleving had plaatsgevonden bij een incidient eerder die dag op de randweg-Oost te Budel, waarbij u lichtgewond raakte.
Let op het taalgebruik: zoals die in uw beleving.... Alsof het door Jac bij elkaar gefantaseerd is, de subjectiviteit ten top!
U stelt in uw aangifte dat u door een geuniformeerde politieambtenaar met een opvallend dienstvoertuig opzettelijk bent aangereden, nadat u eerder als bestuurder van een racefiets in strijd met de verkeersvoorschriften ter plaatse gebruik maakte van de hoofdrijbaan in plaats van het verplichte fietspad.
Uit de aangifte en de andere documenten in het proces-verbaal maak ik op dat er een aanzienlijk verschil in lezing van de gebeurtenissen bestaat tussen u en de bestuurder van de politieauto.
Inderdaad! de betrokken agent weet natuurlijk heel goed dat hij fout zit! het laatste wat hij zal doen is toegeven dat hij een renner tegen de grond heeft gereden, want dan kan hij het wel schudden. Dus gaat hij de zaak zo verdraaien dat het lijkt dat hij alleen maar zijn plicht deed en er verder niets aan de hand is ....
U stelt niet gezien te hebben dat de politieambtenaar u tezamen met een grotere groep wielrenners tot stoppen wilde dwingen en geeft aan ook niet gehoord te hebben dat deze politieambtenaar u daar in tweede instantie door middel van het gebruik van het tweetonige signaal op wilde attenderen, althans u maakt daarvan geen gewag in uw aangifte en latere verklaring.
valt niet te controleren, het is dus het woord van de agent tegen het woord van Jac, en van mij, maar ik ben nog niet gehoord in deze zaak. De agent heeft geen gebruik gemaakt van de tweetonige hoorn.....
Door de betrokken politieambtenaar wordt evenwel verklaard dat hij een dergelijk teken wel heeft gegeven en u daarbij heeft nageroepen te stoppen. Voor deze lezing pleit dat een groot deel van de groep waartoe u behoorde ook daadwerkelijk stopte.
Jac reed zoals gebruikelijk zo'n 36 km/uur. Dan leg je in 1 seconde 10 meter af. Al wat die agent heeft geroepen nadat Jac hem passerde is dus volledig in de open lucht verloren gegaan. Het roepen naar een zich snel verwijderende fietser heeft geen zin. Dat de grote groep wel stopte lag natuurlijk aan het feit dat de dienstauto midden op het fietspad stond, je kom er gewoon niet normaal langs. Het stopteken was zoals is al eerder opmerkte niet helemaal duidelijk, het was in ieder geval niet zo dat de agent met zijn hand omhoog stond.
De bestuurder van het politievoertuig heeft u daarop in een bocht baar rechts getracht aan de rechterzijde in te halen. Dat geven ze dus alvast toe; ik denk dat dit op zich al opmerkelijk is, een veel te zwaar en gevaarlijk middel in de gegeven situatie. Als de agent gewoon vlak achter Jac aan was gaan rijden had hij vanuit die positie de tweetonige hoorn kunnen gebruiken. Het fietspad komt na een paar honderd meter uit op een brede weg en daar was volop gelegenheid geweest om rustig in te halen. De agent hoefde echt niet bang te zijn dat zijn prooi zou ontsnappen. U beschrijft daarbij dat de politieambtenaar een woeste blik in de ogen had en kennelijk opzettelijk naar links stuurde, waardoor u in aanraking kwam met de politieauto en viel, waarbij u schaafwonden hebt opgelopen en uw fiets beschadigd werd.
Ik heb de blik van de agent niet kunnen zien. Wat ik wel heb gezien is dat toen de agent merkte dat Jac doorreed kwaad werd, als een speer instapte en vol gas wegspoot, mij daarbij omverrijdend. Ik denk dat de agent voelde dat hij afging als een gieter en dit wou compenseren.
De politieambtenaar verklaart dienaangaande dar u in deze bocht kennelijk als gevolg van u hoge snelheid bent weggegleden en tegen de linkerzijde van de politieauto van de politieauto en vervolgens op de grond bent gevallen.
smoesje is goed maar het verhaaltje deugt niet. Het betreft een flauwe bocht waar je makkelijk met 50 km/uur door kunt. Het was kurkdroog en er lag niets op de weg. Geen enkele reden om te vallen, en dat geldt zeker voor een zo ervaren gast als jac, die trouwens misschien al wel duizend keer door die bocht is gereden als het niet meer is. Het is wederom de ambtseed tegen een burger. Ik heb met eigen ogen gezien dat de agent het stuur naar links gooide.
Bij latere bestudering van de sporen op de bewuste locatie door een derde politieambtenaar werden geen aanwijzingen gevonden die uw verklaring ondersteunen. Hoe kan je nu aanwijzingen voor een woeste blik en een ruk aan het stuur terugvinden uit sporenonderzoek? Niet dus, geen wonder dat je dan niets vindt......
Ik ben dan ook van mening dat voor de door u ingebrachte aangifte geen bewijs voorhanden is zodat ik tegen de politieambtenaar geen strafvervolging zal doen instellen. Volgens mij laten ze belangrijk bewijsmateriaal bewust liggen, nl. de botssporen op de auto. De linkerkant was flink geblutst en beschadigd. Dat duidt op een forse klap in plaats van een wegglijdende fietser. Bovendien is Jac door de impact van de botsing helemaal links van het fietspad weggekegeld, en ook daar wordt met geen woord over gerept. Indien u zich niet met mijn oordeel kunt verenigen dan kunt u daar op grond van artikel 12 van het wetboek van srafvordering schriftelijk beklag tegen indienen bij het gerechtshof te Den Bosch, met het verzoek om alsnog tot strafvervolging over te gaan.
Mr. J. Ekelmans, fungerend hoofdofficier van justitie.
Merkwaardig dat men geen getuigen heeft gehoord in deze zaak, kwam ze zeker niet zo goed uit. Inmiddels heeft Jac inderdaad schriftelijk beklag gedaan; hopelijk word ik dan wel gehoord. De betrokken ambtenaar moet niet denken dat je in Nederland zomaar iemand ongestraft tegen de grond kunt rijden.
